#60. (64,8 kg) Okropności?

Dzień dobry Kociątka!

Przynoszę dobrą wieść - okres się pojawił. Tyle, że dzień przed imprezą. Ale o dziwo organizm oszczędził mi cierpień z tym związanych, za co mu niezmiernie dziękuję.

Waga wynosiła w sobotę 64,1 kg. Niestety moja duszyczka od zrzucania wagi nie do końca działa na mnie motywująco, gdy się widzimy. Na odległość wychodzi nam to zdecydowanie lepiej, bo nie dostaję wtedy wieczornych propozycji na posiłki po 800 kcal w porcji, tylko dlatego, że nie są fast foodami, więc do zakładu się nie liczą. Duszyczka schodzi z większej wagi, więc jej to nie robi zbytniej różnicy, bo i tak spada, ale u mnie niestety pojawiają się już skoki wzwyż, z którymi jakoś nie potrafię się polubić.
Nie za bardzo lubię też słyszeć komentarze typu "Jesteś szczupła, możesz sobie na to pozwolić." czy "Jak Ty przytyjesz to nic się nie stanie, bo wciąż nie będziesz gruba.". Szczególnie w sytuacji, gdy po takich wypadach na jedzenie, ona wciąż chudnie, a ja zatrzymuję się w miejscu, lub co gorsza się cofam i motywacja strasznie spada.
Znaczący też może być fakt, że w przeciwieństwie do niej mam bardzo niskie poczucie własnej wartości i nawet przy obecnej sytuacji z naszymi figurami, czuję się przy niej naprawdę nijaka. Czasami tylko zaburzenia odżywiania w lepszych momentach (chudnięcia) naprawdę potrafią poprawić humor, choć nie brzmi to wiarygodnie. Zbyt często odnoszę wrażenie, że jedyne co mi pozostaje to wygląd i potrafi zaboleć, gdy ona ze świadomością tego, wcale się nie przejmuje.
Zabrzmię okrutnie, ale czasami boję się, że gdy schudnie, to przy niej zniknę. Szczególnie gdy słyszę, że skoro teraz ludzie ją uwielbiają, to co dopiero będzie, gdy będzie szczupła.
Szczególnie, że Ci ludzie są z mojego środowiska i kiedy nie ma jej w pobliżu nawet nie mam odwagi ich gdziekolwiek zaprosić, a gdy się pojawia, zawsze potrafi ich przekonać do przyjścia.
Szczególnie, że nigdy nie chciałam stać się jej cieniem.
Szczególnie, że na jednej z tych osób zależy mi bardziej niż na reszcie.
Nie chcę być żaden sposób zazdrosna, czy zawistna. Na przekór strachowi wspieram ją w odchudzaniu. Chciałabym, żeby odpłaciła mi się tym samym w stosunku do moich wad. Żebym nie słyszała, że powinnam się otworzyć i więcej mówić, a potem nie była kompletnie ignorowana, gdy już próbuję, bo ona musi powiedzieć coś ważniejszego, albo to samo co ja, ale oczywiście lepiej.
Wiem, że potrzebuję od niej chwilowego odpoczynku.
Tylko martwi mnie to, że ostatnio widzimy się coraz częściej, a po każdym spotkaniu moja samoocena jest coraz gorsza.
Nie wiem co mam z tym zrobić.
Przecież nie powiem jej, żeby nie przyjeżdżała do mnie, gdy wie, że chcę się z nim(i) spotkać. Przecież nie mogę jej zabronić się z nim(i) spotykać, tylko dlatego, że mam kompleksy.
Tylko czemu, gdy wie, że trudno mi się z nim umówić, to, gdy już jest umówione spotkanie bez niej to się pojawia i zabiera mi wszystkie okazje?
Co gorsza nie z innymi ludźmi, tylko z tym właśnie jednym, z którym chciałabym mieć tę szansę.
A gdy już jakimś cudem mi się trafi i jej nie wykorzystam, to narzeka, że przecież mogłam. Bo przecież jedno spotkanie wystarczy. Bo przecież wie, jaka jestem pewna siebie.
Nie wiem czy to przypadek, czy moja paranoja. Wiem, ze mnie to zasmuca.

Jeny, czy jestem okropnym człowiekiem?

Zostawiam Was z tym pytaniem.
Trzymajcie się ciepło!